Դարի անեկդոտը․ գնացքի կուպեում նստած են լինում հայն ու վրացին, հանկարծ ներս են մտնում մի տատիկ ու ռուս շիկահեր աղջիկ

Հայն ու վրացին գնացքի նույն կուպեում են..

Իրարից անկախ կուպեում տեղավորվում են նաև ռուսներ՝ մի տատիկ ու ջահել աղջիկ․․․նստած իրար են նա-յում, հանկարծ գնացքը մտնում է թունել:

թունելում՝ իրար հաջորդող ձայներ՝ պաչիկի ու ապտակի:

Հերթով մտածում են՝

տատիկ — էս նիգաձյայները լրիվ են ամոթ-աբուռը կորցրել հա… լավա գոնե էս հիմիկվա ջահելության մեջ մի քիչ նամուս կա… մալադեց մեր աղջկան, որ պաչողին ապտակեց…

ջահել աղջիկը — այ քեզ բան… անունով էլ կովկասցի են.. ես էստեղ նստած, իրանք տատիկին են պաչում… լավա՝ տատին էլ սրտիցս չափալաղեց..

վրացին — ու միշտ ըսենցա է… Հայը կայֆավատ ըլնի, չափալաղն էլ ես ուտեմ…

Հայը — ուշադիր ըլնեմ, որ հաջորդ թունելում էլ էս տուտուցի բերնին հարմարացնեմ…

Մեկնաբանություններ
Կիսվի՛ր